سرو برافراشته ام ...

بیست و نه سالگی حال غریبی داشت ...

اون هم وقتی با نامه و بسته های عمو پستچی مهربون که از طرف تو بود آغاز شد برام...

تو همیشه خوش خبر و خوش پیغامی .... بین همه ی گرفتاری ها .. بین همه ی ابهام ها ....

بین همه ی دلتنگی ها ... بین همه ی ترس ها... بین همه ی بی اعتمادی ها ...

تو نقطه ی امیدی... نقطه ی سپیدی ... نقطه ی آرامشی ...

بمونی برام همینطوری که سالها بودی ...

ستر مسطور......